Dreamer

20 januari 2014

‘Dreamer, you know you are a dreamer…’

Dit schalt uit mijn boxen, terwijl ik hier achter mijn laptop zit te bedenken hoe ik mijn blog wil starten. Inmiddels ben ik gestart, maar nu moet de rest nog volgen. Iets wat een stuk minder gemakkelijk lijkt, aangezien ik inmiddels al een keer of tien opnieuw ben begonnen. Afgezien van de eerste regels, want dat die moeten blijven staan, staat voor mij vast.

Waarom? Omdat we zonder dromen nergens zijn… Omdat we dromen nodig hebben om onszelf alert te houden, ze geven een verlangen weer, ze laten ons zien wat we eigenlijk heel graag willen en misschien komt er ooit een moment waarop we ze werkelijkheid kunnen laten worden. Zuid-Afrika was voor mij zo’n moment. En dat de eerste keer geen droom was geweest, bewees de tweede keer. Dat daar meer zou liggen en dat er ergens weer een vervolg zou komen, was voor mij al gauw duidelijk.

Alleen wist ik nog niet hoe. Een maand, twee maanden, het was goed, maar niet voldoende. Zoeken naar andere organisaties leverde niet veel op wat hetzelfde gevoel gaf, voor banen in het veld zijn vaak lokale mensen nodig en verder waren het veel kantoorbanen, met af en toe een uitstapje richting buitenland. ‘Je moet het daar niet zoeken’, werd me gezegd, ‘jij wil met je blote voeten in de modder staan’.

Dus toen werd het zoeken naar de modder. En de modder bleek dichter bij huis dan gedacht, namelijk bij het asielzoekerscentrum in Almelo. Mama en papa blij (‘jee, ze gaat niet meer naar het buitenland’) en ik nog veel blijer. Dit kwam in de buurt van Afrika, weliswaar niet met mijn blote voeten, maar wel met mijn schoenen in de modder staan. Activiteitenweek opzetten, VIA-kamp in de zomer begeleiden, allemaal meer dan super! Klap op de vuurpijl, een baan om me verder in te zetten voor de kids op het AZC! Soms hebben dingen blijkbaar een bedoeling.

Maar het hield niet op; de schoenen worden vervangen door blote voeten. Ik mag naar Jordanië om me in te zetten voor Syrische vluchtelingen (ja inderdaad, geen Afrika, maar wel blote voeten en veel, maar dan ook heeeeel veel modder). Hoe komt dat? Nou, in het kort zit het zo: SCI is een internationale organisatie die vrijwilligerswerk organiseert, vanuit een vredesoogpunt. In Nederland zijn zij bezig onder de naar Stichting VIA en daarvoor heb ik een werkkamp op het AZC begeleid, waar zo’n tien vrijwilligers vanuit de hele wereld samenkwamen om activiteiten op te zetten voor de kinderen van het centrum. Iemand anders van SCI wist daarvan en gaf aan dat er een Syrië-werkgroep opgezet was. De situatie is Syrië is verschrikkelijk (daar hoef ik niet veel over uit te leggen lijkt me) en daar wil SCI iets mee doen. Dat kan door mensen te informeren over wat er gebeurt, maar dat kan ook door vrijwilligers te sturen. Natuurlijk niet naar Syrië, dat is veel te gevaarlijk, maar wel naar de buurlanden die de stroom vluchtelingen opvangen. Jordanië is er daar een van. Daar zijn door SCI contacten gelegd, onder andere met Save the Children Jordan. Save the Children heeft verschillende projecten lopen, onder meer in het vluchtelingenkamp Za’atari en daar ga ik me vijf maanden voor inzetten. Er lopen vanuit hen verschillende programma’s gericht op voeding, onderwijs en weerbaarheid van de kinderen. Wat ik er precies ga doen, weet ik nog niet, dat ga ik straks wel ervaren. Dus dat komt wel een andere keer. Za’atari is in ieder geval het op één na grootste vluchtelingenkamp ter wereld, er zitten op dit moment zo’n 120.000 vluchtelingen. Dat is dus bijna net zo groot als Enschede… ik kan het me nog niet echt voorstellen, ik probeer het te vergelijken met de oneindigheid van de townships in Zuid-Afrika, maar ik weet niet of het klopt.

Dat ik dit mag gaan doen, voelt voor mij als een droom die ik nu werkelijkheid mag maken. Waarbij het vreemd voelt om de kinderen van het AZC voor nu even achter te laten, daar is hulp ook keihard nodig, het is het verschil tussen met schoenen in de modder staan of met blote voeten… Ik ga nu voor de blote voeten en trek in juli mijn schoenen weer aan.

You may say I’m a dreamer,
But I’m not the only one.
I hope some day you’ll join us.
And the world will live as one

John Lennon – Imagine

Ik hoop dat ik John mag ‘joinen’ in zijn droom en de kinderen daar even mee kan laten dromen, zodat misschien ook hun dromen op een dag werkelijkheid worden…

Liefs!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

5 Reacties op Dreamer

  1. Ans nijhuis schreef:

    Hallo Elin
    Wat geweldig dat jij je inzet voor dit project !!!
    Dromen zijn iets moois . Dat jij deze droom werkelijkheid laat worden , vinden we prachtig .
    We wensen je heel veel succes en een goede tijd in Jordanië ! Veel liefs en groeten Huub en Ans nijhuis

  2. Ine van Dijk schreef:

    Lieve Elin, wat goed dat je je droom achterna gaat, we wensen je veel succes en kom weer heelhuids terug.
    Groetjes Ine en Ben van Dijk.

  3. chris hofman schreef:

    Dag lieve Elin, maak je droom maar waar. Yes, you are a dreamer, maar wat mooi dat je een dromer bent. Zonder dromers geen creativiteit, geen veranderingen, geen vernieuwingen. Ik vind ‘t geweldig, ook al heb ik je liever bij me in plaats van dáár…. maar dat ‘zegt’ mijn vaderhart. Mijn gevoel zegt: ‘GO!!’ en ik hoop… nee ik weet, dat je na die 5 maanden sterk terug zult komen. Dan zal jij die mensen op het AZC nòg beter kunnen begrijpen en die kinderen nòg beter kunnen begeleiden. Dat weten ze daar ook in Almelo, want ze houden je werkplek al die maanden daar niet voor niets vrij. Ik ben zo enorm trots op jou, want ik vind ‘t geweldig dat jij niet alleen wereldverbeterwoorden spreekt, maar ook wereldverbeterdaden toont. Telkens maar weer. Op allerlei gebied. Van Wereldwinkel :) tot Zuid-Afrika en van SUON tot Jordanië. En wat een energie!! Dag lieverd, vergeet Twente niet: Goodgoan en wierkomm’n.

    • Gerard schreef:

      Lieve Elin,

      heel veel succes daarginds in Jordanië. Ik hoop, dat je daar je droom werkelijkheid kunt laten worden.

      Veel groeten,
      Gerard

      • Maartje Hinse schreef:

        Elin, het jaar is nog maar net begonnen maar jij bent zeer zeker mijn “HELD VAN 2014″!!!! Ik bewonder je ontzettend, weet nu al dat ik aan jou blog gekluisterd zal zitten de komende maanden. Ik heb ontzettend veel vertrouwen in je en je zal met jou hulp hoe dan ook iets bijzonders achterlaten, in de hartjes van deze kinderen. Terwijl het grootste gedeelte van iedereen kneiterhard voor deze situatie wegkijkt ga jij er recht op af! Met blote voeten! Respect Elin! RESPECT VOOR JOU!

Reacties zijn gesloten.