Aangekomen

Lieve allemaal,

Omdat ik van iedereen berichtjes krijg met de vraag hoe het hier is, even een berichtje met een update.

Zaterdagochtend ben ik vertrokken, uitgezwaaid door een heus uitzwaaicomité, waarvoor dank :-D De vlucht ging allemaal prima, dus ik heb helaas geen spectaculaire ‘ik mis bijna mijn aansluiting en moet het vliegveld over sprinten’ verhalen… (of eigenlijk wel gelukkig ;-)) en kwam zaterdagavond gewoon aan in Amman.

Dan die andere prangende vraag, waar ik woon… Nou, ik woon hier in appartement in een rustige buurt, maar vlakbij een gezellige straat met restaurantjes etc. en wel centraal in Amman. Perfecte plek dus. Hier wonen nog twee anderen, Peter en Pree beiden uit Amerika, allebei heel aardig. Pree werkt op dit moment ook voor Safe the Children Jordan, Peter doet een stage bij Microsoft (zo, jullie zijn op de hoogte, fijn hè dat ik alles, maar dan ook echt alles meedeel, vandaar al die lange verhalen van mij. En ik nam me nog wel voor een heeeeeel kort berichtje te schrijven… ) Oja en het is hier veilig, dus ik kan hier gewoon rondlopen, niks geen gekke dingen. De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam.

Gisteren heb ik kennis gemaakt met een heleboel mensen van Save the Children Jordan, dat wordt flink namen leren komende dagen… Ik heb wat uitleg gehad over het Education Program waar ik in mee ga draaien. Wat betreft het Zaatari kamp komt het hier een beetje op neer (dan weten jullie ook een beetje hoe het zit). In Zaatari zijn drie scholen voor 20.000 kinderen die er officieel geregistreerd staan. Echter, er komen er meestal ‘maar’ zo’n 12.000. Dat betekent dus nog steeds zo’n 4.000 kinderen op een school. Hmmmm, en ik vond de 20 namen bij STC al moeilijk… Nog een uitdaging erbij dus, maar ik zal vast niet met alle 4.000 te maken krijgen…

Enfin, de leerlingen die naar school gaan worden door STC geregistreerd en vervolgens ook in de gaten gehouden. Echter, ze willen graag dat de kinderen die niet naar school gaan, wel weer naar school gaan. Voor ouders is dat op dit moment geen prioriteit, voedsel en veiligheid zijn belangrijker (logisch lijkt mij). Maar STC zegt terecht dat wanneer de oorlog ophoudt en het op een bepaald moment weer veilig is om terug te gaan, de kinderen ook weer hun leven op moeten pakken. Zijn ze niet naar school geweest, dan hebben ze een enorme achterstand, die misschien moeilijk in te halen is. Dus er moet gezorgd worden dat ze zoveel mogelijk oppikken.

Tuurlijk, de scholen zijn niet ideaal, kinderen vervelen zich en de klassen puilen uit. Maar iets is hier in ieder geval beter dan niets. En het ‘iets’ dat er is, kan misschien verbeterd worden. Er zijn namelijk plannen voor scholen nummer 4 en 5. Het mooie is dat een aantal kinderen examen heeft kunnen doen, weliswaar een Jordaans examen, maar dat is in Syrië ook geldig. Of ze het gehaald hebben weet ik nog niet, de uitslagen werden gisteren bekend gemaakt, maar waren bij STC op kantoor nog niet bekend. Ik hoop van harte dat ze het gehaald hebben. Voor henzelf natuurlijk, maar misschien stimuleren ze de andere kinderen ook om wel naar school te gaan.

Enfin tot zover deze les met achtergrondinformatie. Ik weet nog lang niet alles, ik moest het zelf maar gaan zien en beleven werd me gezegd. Dat werkt beter dan een heleboel uitleg. Hopelijk zal ik het morgen gaan zien. Voor ik Zaatari in kan, moet er eerst een toegangspas gemaakt worden en die was nu nog niet klaar. Morgen wel, dus woensdag mag ik Zaatari in. Maar misschien kan ik morgen wel op de Kindergarten van STC meedraaien. Die zit gewoon bij het kantoor in Amman en hulp was altijd welkom. Het is een soort crèche / peuterspeelzaal, waar naast Syrische kinderen ook Jordaanse en Iraakse kinderen zitten. Ze komen daar elke doordeweekse dag en worden voorbereid op het basisonderwijs.

De volgende keer wordt het dus of een verhaal over de crèche of over Zaatari (of over allebei of over iets heel anders, want ik heb geen idee wanneer ik weer schrijf) Kortom, het wordt een verrassing.

Liefs, Elin

Amman

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Aangekomen

  1. chris hofman schreef:

    Lieve Elin,
    Voor het thuisfront is het fijn te weten, dat je 2 huisgenoten hebt, waar je een goed gevoel bij hebt. En ook dat je woonbuurt kennelijk veilig overkomt.
    Ik heb oma ook al behoorlijk gerust kunnen stellen, want je kent haar en je weet hoe snel ze bezorgd is.
    Ook mooi vind ik ‘t te lezen dat je alles heerlijk op je af laat komen: Een ‘Ik zie wel’ gevoel. Dat lijkt me fijn als je dat gevoel in je hoofd hebt. Dan kom je ook makkelijk aan genieten toe over datgene dat je straks voor meerdere kinderen kunt betekenen. Want dat jij voor kinderen iets gaat betekenen, weet ik wel zeker. Dat is mij tijdens ons bezoek aan jouw werkplek op het AZC in Almelo wel heel erg duidelijk geworden. Voor hen doe jij er toe!! Mooi is dat!!!
    Kortom: Ga genieten, lieverd!! Het komt je toe.
    Hartelijke groeten, ook vast wel namens Marion, dat weet ik wel zeker :)
    Chris.

Reacties zijn gesloten.