Lege ogen

Amman, 5 maart,

Samen met een collega loop ik door een van de scholen. In de gang staat een meisje tegen de muur. Ze komt tot mijn middel, zal een jaar of zes zijn en heeft haar bruine haren in een paardenstaart. Ze draagt het blauwe schooltuniekje dat alle basisschoolkinderen dragen, maar heeft haar hoofd wat gebogen.

We lopen langs haar heen, ik kijk haar aan, meestal verschijnt er dan een lach of in ieder geval een open blik, maar deze ogen zijn donker en leeg. Ze kijken de ruimte in, maar lijken er niet te zijn en iets anders te zien. Het meisje weifelt of ze wel of niet naar ons toe zal komen, maar komt uiteindelijk toch. Ja, een hand wil ze wel, maar haar ogen blijven strak en haar hoofdje blijft gebogen. We stoppen met lopen, bukken en mijn collega praat met haar om te achterhalen wat er speelt. We lopen verder hand in hand en mijn collega vertelt mij dat de kinderen een horloge hadden gekregen, dat het meisje er ook een wil, maar die niet heeft gekregen. Oplosbaar, dus kom maar mee. We grappen in het Engels dat dit meisje het wel gaat redden, ze durft immers voor zichzelf op te komen.

Echter, de trieste blik in haar ogen verdwijnt niet als we in het kantoor zijn. De social worker van de school praat met haar. Ze zit op het puntje van haar stoel, maar kijkt hem weinig aan. De grond is veiliger om naar te kijken. Haar wordt gevraagd of ze wil tekenen, met enige aarzeling kiest ze de potloden en begint ze te tekenen. Met een zachte stem laat ze af en toe wat woorden los, maar veel is het niet. Als de tekening af is, mag ze hem ophangen, weer aarzeling vanuit haar kant, maar ze kiest een mooi plekje op de muur. Met z’n drieën lopen we terug naar de klas, een hand in die van de social worker, de andere hand in de mijne. Maar nog steeds met die lege ogen.

We brengen haar naar de klas, de social worker loopt met haar mee en brengt haar naar haar plek. Nog steeds geen lachje. Hij praat even met de leerkracht en komt terug. Samen lopen we terug naar ons kantoor. De leerkracht vertelde dat haar vader haar heeft mishandeld, fysiek…

Ik begrijp het gebogen hoofdje… ik begrijp de lege ogen… Ik begrijp dat er geen lachje vanaf kan na één kennismaking… ik begrijp dat dit tijd nodig heeft…

Wat ik niet begrijp is, naast dat ik me afvraag waarom mensen dit elkaar aandoen, vooral hoe dit meisje dit moet gaan handelen, wat ze heeft meegemaakt voor ze Zaatari binnen kwam, lijkt me meer dan genoeg… Maar ze zal het leren, ze kan het en de social worker zal haar erbij helpen…

Inmiddels ben ik al een poos verder, het verhaal stond nog als concept. De dag nadat we het meisje troffen, bleek dat het meisje al door een andere collega van Save doorverwezen was voor extra begeleiding. De social worker van Save kan daardoor niet te veel doen, om niet in het vaarwater van de andere begeleiding te zitten. Maar ze krijgt in ieder geval al de hulp die ze nodig heeft.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Lege ogen

  1. Wim schreef:

    Hoi Elin,

    Even een andere bril wil wel eens hebben in de troosteloze omgeving waar je zit. Is onderstaand bericht iets voor jou om verder uit te werken ? Het ligt in het verlengde van je waka-waka oplader. Ik denk zelf aan een projekt waarin Waka Waka iets kan betekenen in stroomvoorziening van een school of iets dergelijks. Het moet wel tot op de komma zijn uitgewerkt begrijp ik uit de reactie op mijn verzoek.

    Sterkte met de organisatie,

    groet Wim

    Beste heer Ten Vaarwerk,

    Bedankt voor uw interesse in WakaWaka en haar missie. En wat een goed idee om de reis van uw collega te willen verbinden aan promotieactiviteiten voor WakaWaka! Heeft u wellicht ook een idee op wat voor manier u dit wil gaan doen?

    Wij kunnen helaas geen producten weggeven, in het algemeen ook niet voor promotieactiviteiten. Indien er een heel duidelijk plan is wat iemand/een organisatie van plan is te doen, kunnen wij hierin wel faciliteren.

    Ik hoor graag van u.

    Vriendelijke groeten,

    Yves Bonroy

    Community Organizer | The WakaWaka Foundation
    Wilhelminastraat 18 | 2011 VM Haarlem | The Netherlands
    Yves@WakaWakaFoundation.org

    +31 (0)23 51 76 61 1

  2. chris hofman schreef:

    Hoi lieverd,
    Politieke opschudding in Nederland: Geert Wilders weer ‘ns in de bocht, of beter gezegd: vloog weer eens uit de bocht. Hij vroeg aan een zaal vol aanhangers, of men meer of minder Marokkanen in ons land wilde. De zaal scandeerde als een onnadenkende, volgzame machine als vanuit een massaal automatisme: “Minder! Minder!” Wilders: “Dan gaan we dat regelen.” Het land in rep en roer en terecht!! Voor hetzelfde geld had hij kunnen vragen om meer of minder vluchtelingen, denk ik nu. Vooral als er weer een brief van jou verschijnt. En als je dat dan leest is het toch vanzelfsprekend, dat we antwoorden: “Meer! Meer!” Wat moet een mens in nood, als niemand om hem geeft…. Jij geeft zeker om hen. ‘k Denk ook aan: Wie een mens redt, redt de hele wereld.
    Dag Elin, Marion en ik zijn trots op jou!!

  3. Chantal Vermeeren schreef:

    Hoi Elin,

    Heftig hoor, al je verhalen. Wat een indrukken allemaal.
    Ik hoop dat er toch ook mooie en misschien zelfs leuke momenten zijn tijdens je tijd daar.
    Succes!

    Groetjes, Chantal

  4. Jan schreef:

    Klein leed, zo groot, dat komt dicht bij en doet pijn.
    Sterkte.

Reacties zijn gesloten.