Sterren (deel 1)

Lieve allemaal,

Na alle serieuze, verdrietige, zware berichtjes, even een iets minder, misschien wat luchtiger berichtje. Om ook even een beeld te schetsen dat er in Zaatari leuke dingen gebeuren en fijne momenten zijn. En jullie daarmee gerust te stellen dat het door deze momenten ook echt goed met mij gaat.

Save the Children Jordan wil graag bewustzijn creëren en dat kan op allerlei manieren. Het verzoek op dit moment was om een toneelstuk te schrijven dat opgevoerd gaat worden op verschillende plekken in het kamp. Een toneelstuk over school en daarin moet duidelijk worden dat onderwijs heel belangrijk is en dat iedereen naar school moet. En ja, het moet in het Arabisch…. Jeeej! Natuurlijk… doe ik ‘even’… Geen probleem… Anders nog iets? Nee? Okee, ga ik bezig.

Euhmmm, misschien is er één heel klein, heel erg minutieus probleempje…. Mijn Arabisch reikt nog niet heel erg veel verder dan ‘marhaba’, ‘keef haalak’ ‘tamam’ ‘sjoekran’ ‘afwan’ ‘yalla’ * en nog wat van die dingen in de categorie les 1. Dus een toneelstuk over school (madrasa)? Eitje, twee vingers in mijn neus, fluitje van een cent, piece of cake!

Gelukkig was voor het kleine probleem rondom de taalbarrière vanuit Save the Children al heel gauw begrip en werd een andere collega vanuit kantoor overgevlogen (of misschien is overgereden  iets reëler (niet verwarren met overreden, dat is namelijk heel vervelend, overgereden niet)) om mij te komen helpen. Een andere collega was al zo lief om met mij het script in het Engels te schrijven, zodat het ook een beetje kloppend is met de schoolsituatie daar. Dat script wordt nu vertaald door de eerstgenoemde collega.

Ondertussen zijn we (eerstgenoemde collega en ik) bezig geweest om de kinderen te selecteren, hen in te lichten en een toneeltraining in elkaar te flansen. We gaan allereerst met een groepje jongens aan de slag van een van de drie scholen. De schooltijden zijn voor jongens en meiden namelijk anders (‘s ochtends de meiden, ‘s middags de jongens) en daarbij hebben jongens en meiden andere problemen rondom het niet naar school gaan. Bij de jongens is dat eerder kinderarbeid, maar daarover vast een andere keer meer, anders wordt het weer zo’n megalang verhaal (nu wordt het gewoon lang, as usual). Dus dat onderwerp komt ook terug in het toneelstuk.

De jongens zijn gelukkig enthousiast. Ze gaan allemaal voor de hoofdrol en mijn collega heeft ze vrolijk verteld dat ik beslis wie welke rol krijgt. Want… ik kan geen Arabisch, dus met mij gaan ze niet in discussie… Tja, elk nadeel heeft z’n voordeel zullen we maar zeggen… We hebben het script al wel uitgebreid om ervoor te zorgen dat in ieder geval iedereen tekst heeft en dat er een extra hoofdrol bij is gekomen, dus ik hoop dat ze het er een beetje mee eens zijn zondag (ja je leest het goed, zondag, wij werken op zondag, dus denk aan mij, dat doe ik op vrijdag ook voor jullie als ik al wel weekend heb).

Goed, enthousiaste kinderen dus. Zo enthousiast dat ze elke ochtend stipt op tijd zijn, of liever gezegd veel te vroeg. En dat terwijl wij hadden bedacht slim te zijn en te zeggen dat we om kwart over tien beginnen, terwijl dat pas om half elf is, onder het mom van ‘dan zijn ze er om half elf in ieder geval’… Arab time, in het verlengde van African time, maar dat is voor deze kinderen absoluut niet nodig. Vervelend dat ze te vroeg zijn? Welnee, geef ze een ballon of een bal, speel ‘lummelen’ en het is lachen, gieren, brullen!

Ondertussen hebben de jongens meegedacht over het script en komen ze met zeer goede suggesties. Ze leren hoe ze toneel kunnen spelen, waar ze op moeten letten qua lichaam, stemgebruik, oogcontact. Ze leren improviseren en ze worden steeds wat minder verlegen. Komende week gaan we echt met het script aan de slag en er moet een decor gemaakt worden. Genoeg te doen dus voor hen! (en voor ons) Zij hebben er zin in en ik niet minder! Ze worden sterren en zullen stralen!

Wordt vervolgd!

Liefs, Elin

*omdat jullie natuurlijk heel nieuwsgierig zijn naar die woorden, bij deze de vertaling. Ik zou het leuk op zijn Arabisch van rechts naar links kunnen doen, maar dat wordt misschien een beetje ingewikkeld, dus vandaar gewoon van links naar rechts: ‘hallo, hoe gaat het, goed, dankjewel, geen dank, laten we gaan’. (als je het zo leest zou het zowaar een gesprek kunnen zijn. Het eind wordt dan yalla madrasa (juist, laten we naar school gaan) en klaar was het toneelstuk. Pfff, ik zei toch dat het een eitje was?

 

Een van de drie scholen

Een van de drie scholen

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Sterren (deel 1)

  1. Betsy en Gerhard Schutten schreef:

    Dag Elin,
    Al sta ja dan wel met blote voeten in de modder; wij hopen wel dat je daarbij wel een mooie hoed draagt, want dan plakken wij vanuit onze bewondering voor jou, daarop een dikke pluim!
    Ga zo door en maak veel kinderen een beetje gelukkiger.
    Heel veel sterkte en heel veel succes. Wij zijn trots op jou.
    Betsy en Gerhard

  2. Chantal Vermeeren schreef:

    Ha Elin,

    Fijn om te horen dat er ook zoveel plezier gemaakt kan worden!
    Jammer dat er steeds maar 1 foto bij je verhaaltje staat, ben wel erg benieuwd naar meer ;)
    Je houdt SUON volgens mij toch ook nog een beetje in de gaten vanaf daar, we zullen je in ieder geval op de hoogte houden :)

    Veel succes verder!
    Chantal

  3. marion schreef:

    Hai Elin,
    Leuk waar je nu mee bezig bent. Lekker concreet wat doen met die jongelui.
    En dat arabisch komt wel, je hebt er nog drieeneenhalve maand voor.
    xx en knuffel,
    papa en mama

  4. Gerard schreef:

    Hoi Elin,

    gelukkig, dat ik nu weer kan reageren, de vorige keer ging het niet.
    Fijn, dat er ook leuke dingen gebeuren, anders ga je er nog aan onderdoor, zoals het trieste verhaal van vorige week. Wat goed, dat je met zo’n meisje toch nog contact kunt leggen, hoe summier ook.
    Maar dit was tenminste een fijne en leuke ervaring. Blij, dat het goed met je gaat en heel veel succes verder met je mooie werk.
    Groetjes,
    Gerard

Reacties zijn gesloten.