Zaatari

Inmiddels ben ik twee weken in Amman en ruim een week aan de slag in Zaatari… Een plek waar ik voor mijn gevoel moeilijk grip op kan krijgen, waarvan de situatie en het feit dat dit alles is dat de mensen nog hebben zeker in het begin nog niet tot mij door leek te dringen, maar waarvan ik nu langzaam merk in wat voor een bizarre omgeving ik eigenlijk aan het werk ben.

Zaatari is het op een na grootste vluchtelingenkamp in de wereld, de grootste ligt in Kenia. En dat het groot is, is een ding wat me wel duidelijk is geworden afgelopen dagen. Het gebied is heuvelachtig en als je bovenop zo’n heuvel staat, zie je zover je kan kijken witte tenten en caravans. Dat is de omgeving: witte caravans, witte tenten en bruine, stoffige woestijngrond met witte stenen. Een tent of een caravan is datgene wat je hebt, afgezien van je eigen schaarse bezittingen die je misschien mee hebt kunnen nemen. Mensen komen soms op mij af en vragen of ik misschien caravans kom brengen. Helaas, dat is niet het geval. De caravans zijn een luxe, als het regent, zit je in ieder geval droog. Dat kan je van een tent niet zeggen, als het rondom je tent een modderpoel is, blijft een tent toch iets minder lang droog dan een caravan. Helaas heeft niet iedereen de ‘luxe’ van een caravan… Gelukkig is de winter dit jaar niet erg lang en koud geweest, het zou nu eigenlijk nog steeds koud moeten zijn, maar dat is het allesbehalve. Dus de modderpoelen blijven op dit moment beperkt tot de waterpunten in het kamp.

In Zaatari staan drie scholen. In totaal zijn 20.000 kinderen ingeschreven, maar feitelijk komen er maar 12.000. De eerste school biedt onderwijs aan 5.000 kinderen, de tweede aan 4.000 kinderen en de derde aan 2.000 kinderen (more or less, want nee, dit is bij elkaar geen 12.000, dus er zullen er iets meer / iets minder zijn, maar goed, het geeft een indicatie). Door het grote aantal zijn er twee shifts: ‘s ochtends de meiden, ‘s middags de jongens. De klassen zijn klein qua oppervlak en vol. De kwaliteit van het onderwijs laat soms te wensen over, maar goed, beter iets dan niets. Echter, dat is wel de reden dat kinderen uitvallen, dus daar moet wel iets mee gedaan worden. Anders missen de kids zoveel dat ze de achterstand die ze oplopen later moeilijk in kunnen halen. Dus Save de Children wil hen bewust maken van het belang van onderwijs.

Daar waar het de eerste week voornamelijk veel nieuwsgierige blikken, handjes schudden, vrolijke gezichtjes betrof, zie ik nu ook de andere kant bij de kinderen. Een meisje dat verdrietig is, omdat ze ineens geen goede resultaten meer haalt op school (waar ze dat voorheen in Syrië wel kon). Een meisje die voor haar ogen haar zus heeft zien sterven en daar nu steeds aan moet denken en verdrietig is. Ik probeer me voor te stellen hoe dat moet zijn, maar ik kan het me niet voorstellen, behalve dat ik me kan indenken dat het verschrikkelijk, afschuwelijk moet zijn… Een jochie van een jaar of zes dat steelt, maar het allemaal wel weer teruggeeft als iemand van Save the Children dat aan hem vraagt (om het vervolgens de volgende dag zo weer te doen)… Jongens die met elkaar vechten, met stenen naar elkaar willen gooien en met kracht door volwassenen uit elkaar gehaald moeten worden… Jongens die na schooltijd met stenen richting de school gooien… agressiviteit is veel aanwezig en het werd mij afgelopen week steeds duidelijker… Duidelijker dat dit niet alleen lieve kinderen zijn die lol willen maken, willen lachen, willen vergeten en kind willen zijn… Jazeker, in wezen zijn ze dat allemaal, stuk voor stuk lieve kinderen die alleen maar kind zouden moeten zijn. Maar dit zijn ook kinderen met een verhaal, die allemaal ergens beschadigd zijn… met verdriet, angst, woede, agressie, grenzeloosheid en tal van andere emoties waarmee ze geen kant op kunnen… Hoe los je dat op als je praat over 12.000 kinderen… Ooit werd gezegd dat ‘er zijn’ soms genoeg is, maar nu vraag ik me af of je het daarmee redt… Maar misschien is het voor nu in ieder geval een begin…

Liefs, Elin

PS. Het gaat goed met mij hoor, no worries :-)

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

8 Reacties op Zaatari

  1. Maartje schreef:

    Bedankt voor je mooie heftige verhaal.
    Ik vraag me af of er wel genoeg water is voor zoveel mensen als het straks heel heet zal zijn. Maar dat zullen we vast lezen.
    Zet m op meis!

    Denk aan je!

    Liefs!

  2. Jan schreef:

    Hoi Elin,
    Triest als je de omstandigheden leest, dat mensen elkaar dat aandoen.
    Mooi dat er mensen als jij zijn die er wat aan doen, hun schouders eronder zetten.
    Voel je gesterkt door de positieve reacties, want het is een kwestie van een lange adem en veerkracht.
    grtz. Jan

  3. Dorien schreef:

    Ik kan me voorstellen dat het erg wennen is voor je in zo’n totaal andere wereld. Je zult hoe dan ook iets kunnen betekenen daar. Misschien niet voor iedereen, maar jouw aanwezigheid en inzet gaan echt wel verschil maken! Heel veel succes en ik denk aan je!

    Liefs,
    Dorien

  4. marion schreef:

    Hai Elin,

    Wat een ander leven hebben die kinderen daar, en jij ook. Voor ons eigenlijk onvoorstelbaar, wij zittend op de bank met alles binnen handbereik. En jij zoekend, waar moet je eigenlijk beginnen, wat kun je betekenen, het is zoveel, er is zoveel te doen. Maar jij zult je ding doen, op jouw manier en zo kun je heel veel betekenen voor de kinderen daar.
    Xx, knuffel
    Papa en mama

  5. Gerard schreef:

    Hoi Elin,

    als ik je relaas lees, komt het me voor, dat je nog erg aan de situatie daar moet wennen. Dat lijkt me overigens ook volkomen logisch, het is weer een heel andere ellende dan in Afrika. Hou je taai en veel succes met dit mooie maar moeilijke werk.
    Groetjes,
    Gerard

  6. Ina Boezen schreef:

    Hi Elin, wat een heftig verhaal maar ik ben ervan overtuigd dat jij bij een groot aantal kinderen weer een lach op hun gezicht kunt krijgen. veel succes!!! Ina

    • Hans Kosterink schreef:

      Dag Elin,

      Met interesse heb ik je verslagen geschreven op je site gelezen. Vlak voor je vertrek sprak ik al eens mijn bewondering uit voor je beslissing het komende half jaar van je leven je in te zetten voor Save the Children. Nu zijn het niet meer alleen de gedachtes aan die kinderen die je bezighouden, maar zit je in de vaak rauwe werkelijkheid door daadwerkelijk daar te zijn. Ook al zul je voor je gevoel -zeker op dit moment nog- niet kunnen doen wat jij als Elin graag zou willen. Maar Elin, je bent er en dat maakt een verschil. Heel veel succes de komende periode!
      Groeten,
      Hans Kosterink

      • Guido schreef:

        Elin,
        Wat een indrukwekkende eerste indruk. Ik kan me voorstellen dat ook de enorme omvang van dit vluchtelingenkamp je overdondert en je jezelf afvraagt waar te beginnen. Maar wat geweldig dat je er bent. Alles wat je bijdraagt is een plus en met name voor de kinderen een rem op hun vaak al traumatische ervaringen. Bij elke actie vanuit jou/jullie kant haal je immers een stukje oorlog uit het kind, en dat is toch fantastisch. Zet ‘m op. Groeten Guido.

Reacties zijn gesloten.