Een eeuwige droom

Een meisje zit voor mij, ze is pakweg 15 jaar. Omdat ik geen echte namen wil gebruiken, maar een naam wel handiger vind om mee te schrijven, zal ik haar Yara noemen. Ik mag haar interviewen, mijn twee collega’s zal mijn vragen vertalen (en de antwoorden natuurlijk). Ik voel me enigszins ongemakkelijk in deze situatie en heb eerst drie keer bij mijn collega gecheckt of het echt niet vreemd of raar voor Yara zal zijn wanneer ik als onbekende haar ga interviewen. Volgens hen is dat helemaal niet het geval en ook Yara zelf geeft aan dat ik mag vragen wat ik wil. Ik lijk de enige te zijn die deze situatie enigszins vreemd vind, aangezien ik niet zomaar een gesprekje ga voeren over dagelijkse dingen, maar graag meer wil weten over haar aanstaande huwelijk. Waarom gaat ze trouwen, hoe ziet haar leven er dan uit, wat verwacht ze, wat gaat ze met haar dromen doen? Al deze vragen zitten in mijn hoofd en ik probeer me te bedenken hoe ik dit onderwerp op een subtiele manier aan kan snijden. Volgens mijn collega’s is dat niet nodig, hoppa, gewoon vragen, niet zoveel nadenken… Yara weet waarom ik er zit, dus er om heen draaien heeft toch geen zin. Ik probeer me voor te stellen hoe ik het zou vinden als een wildvreemde ineens wil weten waarom ik als 15-jarige wil trouwen en ik vraag me af of ik daar zo relaxed had kunnen zitten als zij. Maar goed, mijn beeld over deze situatie verschilt natuurlijk drastisch met die van haar en voor haar is het vanzelfsprekend. Dus misschien zou ik dan ook open hebben kunnen praten.

Yara is een aantal maanden geleden verloofd met een man die een bekende is van haar oom. Ze heeft haar aanstaande verloofde ontmoet na de verloving. Een aantal keer hebben ze elkaar nu gezien en ze houden van elkaar, althans dat vertelt Yara en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het waar is. In de zomer zullen ze trouwen, nadat dit schooljaar afgelopen is. Wat haar leven dan gaat brengen weet ze nog niet. Haar droom is het om een lerares te worden. Daarvoor moet ze haar school afmaken en haar aanstaande heeft aangegeven dat hij dat goed vindt. Mijn collega en ik weten dat er een kans is dat hij na het huwelijk van gedachten veranderd. De kans dat haar droom een eeuwige droom zal blijven is reëel.

Yara weet ook dat ze misschien haar droom op zal moeten geven. Zelfs al zou ze haar school af mogen maken, dan wil dat nog niet zeggen dat ze ook lerares mag worden. Ze is echter meer dan bereid dit te doen. Haar man zal voor haar zorgen en haar beschermen. Dit doet ze omdat ze anders lastiggevallen kan worden door de andere jongens in het kamp. Wanneer ze eenmaal getrouwd is, geniet ze de bescherming van haar echtgenoot. Deze bescherming, is voor haar het belangrijkste wat er is. Het is belangrijker dan haar eigen ideeën, haar mening, haar dromen.

We vragen haar of ze weet hoe haar leven er straks uit zal zien. Yara geeft aan dat ze dat niet weet. Ze weet dat er een nieuw leven zal komen, maar ze haalt haar schouders op als we willen weten wat dat nieuwe leven dan precies inhoudt. Het lijkt alsof ze toeleeft naar de bruiloft, maar alsof haar leven daarna een zwart gat is. Logisch, hoe moet je je als 15-jarige voorbereiden op een volwassen leven, terwijl je zelf nog een kind bent? Haar ouders en haar schoonouders zullen haar voorbereiden, vertelt ze, maar ze zullen lang niet alles aan haar kunnen uitleggen. Dat geeft niet aldus Yara, daar komt ze na het huwelijk dan wel achter.

Het verhaal van Yara is een kenmerkend verhaal voor de meiden in Zaatari. Niet dat alle meiden op zo’n jonge leeftijd trouwen, maar het komt wel voor. In Jordanië is het bij wet verboden, maar er zijn wel mogelijkheden om het toch toe te staan. In Syrië is het gemakkelijker om op jonge leeftijd te trouwen, dus in Zaatari komt dit ook voor. De huwelijken worden gesloten om verschillende redenen. Bescherming is het belangrijkste. In het kamp zijn de meiden niet veilig voor de jongens, die over hen praten, hen lastigvallen of nog erger. Wanneer er een huwelijk gesloten wordt, heeft het meisje in ieder geval de bescherming van haar echtgenoot. Dat haar echtgenoot in sommige gevallen zelf ook nog een kind of jongvolwassene is, wordt daarbij dan even buiten beschouwing gelaten. De huwelijken kunnen ook gesloten worden vanwege andere redenen, zoals geldproblemen in de familie van het meisje. Wanneer zij getrouwd is, is er één mond minder die gevoed moet worden. Daarnaast kan de bruidsschat de familie financieel gezien even wat adem geven.

Een serieus verhaal deze keer, omdat dit een van de dingen is die binnen Zaatari spelen en omdat een van de volgende toneelstukken daarover gaat. De meiden die eraan meewerken zijn allemaal bewust van early marriage. Ze geven zelf aan dat het beter is om te wachten tot je ergens in de 20 bent, omdat ze nu zelf nog kinderen zijn. Kinderen kunnen toch geen kinderen opvoeden? Ze weten waar ze het over hebben, hebben erover nagedacht en ik knijp in mijn handen dat ik met deze wijze meiden mag gaan werken.

Veel liefs!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

3 Reacties op Een eeuwige droom

  1. Roos schreef:

    Hee Elin!

    Ik heb nog nooit gereageerd op je berichtjes, maar lees ze wel allemaal! Echt heel mooi om al je verhalen te horen en heel indrukwekkend om dit zo te horen. Een tijdje geleden stond er een artikel in de Volkskrant over Zaatari. Dat het eigenlijk niet echt meer een kamp is, maar meer een stad. Dat de mensen er nu ook zelf naar de supermarkt kunnen en hun eigen eten kunnen kiezen. Mooi om dat te kunnen lezen. Samen met jouw verhalen probeer ik een beetje een beeld te vormen van hoe het daar is, maar dat blijft raden. Ik hoop dat je daar je plekje hebt gevonden en dat je nog veel mooie dingen met de kinderen mag beleven!

    Zondag spelen we onze laatste thuiswedstrijd met Drienerlo. Mijn laatste wedstrijd van het seizoen, omdat ik er over twee weken niet bij kan zijn en bovendien mijn laatste wedstrijd met Drienerlo, omdat ik hoogstwaarschijnlijk bij PW ga hockeyen (ik ga daar over een paar weken selectie doen en train af en toe mee). Wanneer kom jij weer terug naar Nederland? Tot snel!

    Liefs, Roos

  2. chris hofman schreef:

    Hoi lieve Elin,
    Ik sluit me helemaal bij de woorden van Marion aan. Ik zal je tekst weer uitprinten om aan oma te laten lezen, daar vraagt ze me telkens om. Ze is zeer geïnteresseerd en vindt het echt zeer bijzonder wat je doet. En terecht, natuurlijk ;) Ze vindt ook dat je een leuke schrijfstijl hebt. Alweer mee eens, ‘tuurlijk. Ik ben benieuwd hoe dit ‘meiden’toneelstuk inhoudelijk wordt en door die meisjes ontvangen zal worden. Succes!!

  3. marion schreef:

    Hai Elin,
    Wat maak je toch veel mee. Wij horen hier wel over zulke huwelijken, maar jij hebt nu met zo’n a.s. bruid gesproken. Dat maakt het toch heel anders, om iemand te horen praten over een ongewisse toekomst, waarin je zelf eigenlijk geen enkele inbreng hebt. Hopelijk wordt ze toch nog een beetje gelukkig.
    Liefs,
    Mama

Reacties zijn gesloten.