Qatari school

Ik ben op weg naar Qatari School, de derde school in het kamp en tevens de kleinste. De school ligt nmelijk aan de rand van het kamp, aan de kant waar de minste mensen wonen. Er zitten dus ook ‘slechts’ 2000 leerlingen op deze school. Doordat de school zo aan de rand ligt, moeten veel kinderen een eind lopen. Dat is een reden waardoor sommige kinderen niet naar school komen, ouders vinden de tocht te gevaarlijk wanneer hun kroost een heel eind alleen door het kamp moet lopen. Reden genoeg voor toneelstuk nr 3.

Inmiddels ben ik aangekomen in het kamp en zit in de deuropening van het kantoor van Save the Children te wachten op de meiden om mee te repeteren. De school is rustig aangezien het schooljaar bijna voorbij is, er zijn alleen examens en de kinderen kunnen na het examen naar huis. De meiden zijn nog niet klaar, dus het is wachten tot we kunnen starten met repeteren. Buiten zit een groepje andere meiden te kletsen, ze zijn al wel klaar. Ook is een groepje jongens buiten, zij krijgen gedurende de ochtend extra lessen, zodat ze bijgespijkerd worden tot het niveau waar ze horen te zitten. Maar op dit moment is er even een break en wordt er een waterspel gespeeld. De jongens rennen met balonnen in hun armen naar de overkant, terwijl anderen proberen hun balonnen met ballen kapot te gooien. Het is warm door de brandende zon, dus het is heerlijk wanneer de balonnen daadwerkelijk knappen. De jongens hebben pret en de begeleiders niet minder.

Een meisje komt mij kant opgelopen en knielt naast mij neer. We kletsen wat over en weer, haar examen ging goed. Ze ziet dat er op mijn hand henna zit en vraagt of ik dat op haar hand wil tekenen. We tekenen en er komn meer meiden aangelopen. Langzaam breidt de groep zich uit, ook de toneelmeiden komen een voor een aanwaaien. We kletsen over de examens, de meiden kletsen over nog veel meer en ondertussen zijn er steeds meer handen met pentekeningen. Wanneer alle toneelmeiden er zijn, lopen we naar de oefenruimte, weg uit de brandende zon. We moeten daar nog even wachten op een collega en om de tijd te doden worden potloden en papier tevoorschijn getoverd. prachttekeningen verschijnen langzaamaan.

Wanner mijn collega er is, wordt alles opgeborgen. We hebben de meiden uitgelegd dat we eerst werken aan het onthouden van de tekst, pas daarna gaan we bezig met het daadwerkelijk spelen. De meiden vinden het lastig om alles te onthouden. Soms wordt wat vergeten, soms wordt wat overgeslagen, maar ze doen hun best. Om hen te helpen, wordt de boel gevisualiseerd, de meiden zitten verspreid in de ruimte, sommigen liggen op de grond anderen zitten in een van de scholbanken. Alle ogen zijn dicht en mij collega maakt een voorstelling van de situatie. Er ontstaat een focus bij de meiden en met ogen dicht wordt de tekst opgezegd. Wanneer de moeilijke stukken komen, houden we onze adem in en juichen we in stilte als we merken dat de tekst onthouden wordt. En wordt er wat vergeten, dan springt een van de andere meiden in. Als de ogen opengaan, merken de meiden dat het hen gelukt is en is er trots in de ogen te zien. Genoeg voor vandaag, morgen is er weer een dag.

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Qatari school

  1. chris hofman schreef:

    Hoi Elin,

    Wat leuk om dit weer te lezen. En heb je nu ook door dat als jij ergens bent en daar zijn ook kinderen, dat die dan als vanzelf naar je toekomen. Daar hoef jij niets voor te doen. Dat gebeurt gewoon. Ik vind dat prachtig en geniet daar enorm van. Ook in m’n klas weten ze nog precies wie jij bent en bijvoorbeeld dat je ‘Lucky Man’ op de gitaar gespeeld hebt. Ik moest dat liedje op YouTube opzoeken en laten horen/zien. Eerder waren ze niet tevreden. Leuk, hè?
    Blijf genieten; doe ik ook, van jou!! Groet, Chris.

Reacties zijn gesloten.