Zo dichtbij en toch zo ver weg

Umm Qais, helemaal in het noorden van Jordanië, een plek vol ruïnes vanuit de Romeinse tijd. Een theater, overal pilaren, zowel wit als zwart en verder heel veel oude stenen, zoals dat hoort bij ruïnes. Umm Qais ligt hoog, dus er is een ver uitzicht over de streek eromheen. Doordat het vlakbij de landgrens ligt, zijn de omliggende landen ook te zien.

Met vrienden besluiten we deze plek op te zoeken. Ik sta hoog op de heuvel en kijk om me heen. Links van me ligt het meer van Tiberias, met aan de overkant Israël. Aan mijn kant van het meer ligt de Golanhoogte, een lege, kale heuvelachtige vlakte, ooit behoren bij Syrië, veroverd door Israël, ook al werd deze verovering veroodeeld door de VN. Syrië probeert het op te eisen, maar op dit moment hebben daar duidelijk andere zaken prioriteit.

Rechts van de vlakte is meer van Syrië te zien. Het is nog steeds ver weg van ons, waar Jordanië precies ophoudt en Syrië begint, weten we niet, maar het geeft niet. Met een verrekijker staren we ombeurten naar het tegenoverliggende land. Het land waar zoveel over te doen is, zoveel over geschreven wordt, waar zoveel gebeurt dat met geen pen te beschrijven is. In de verte lijkt het gewoon rustig, zoals ieder ander land.

De borden bij het punt vertellen me dat rechts van me Dara’a te zien is. Dara’a is de stad waar de mensen uit Zaatari grotendeels vandaan komen, waar de kinderen op de scholen gewoond hebben, waar ‘mijn’ kinderen hun thuis hebben. Dara’a is de stad waar ze me over vertellen, de stad die ‘kteer helo’, zo ontzettend mooi, is. De stad waar ik volgens allemaal naartoe moet wanneer de oorlog voorbij is, zodat ik het met mijn eigen ogen kan aanschouwen. Ik probeer de stad te vinden en zie aan de horizon inderdaad haar contouren. Ze ligt achter een heuvel en is daardoor niet helemaal zichtbaar, maar dat wat te zien is, is genoeg. Dit is hun stad, hun trots, hun thuis. Ik kan het zien en dichterbij dan dit, kan ik nu niet komen.

Zo dichtbij, maar toch zo ver weg. Al kijkend komt het hele Syrië verhaal even heel dichtbij, daar is waar het gebeurd, daar is de oorlog, daar waren zoveel mensen met een heel leven die er nu niet meer zijn. Het leeft en door het te zien kan ik beter plaatsen waar mijn kids vandaan komen. Tranen branden achter mijn ogen en lopen even later over mijn wangen. Het voelt oneerlijk, onrechtvaardig, gemeen… De vraag ‘waarom, waarom?’ spookt 1000x door mijn hoofd, een antwoord komt er niet…

Ooit komt er een dag dat het voorbij zal zijn, dat de oorlog afgelopen is en daarna komt er een dag dat de kinderen misschien weer echt naar huis kunnen. Naar het land waar ze over vertellen, waar ze over tekenen, daar waar hun roots liggen. Hopelijk komt die dag snel, hopelijk kan ik dan ooit met mijn eigen ogen aanschouwen hoe mooi hun stad is. Vooralsnog moet ik het met Dara’a op afstand doen, maar ik ben blij dat ik het gezien heb. De wind heeft mijn tranen gedroogd en ik probeer het beeld van Syrië in me op te slaan. Ik pak mijn camera en schiet foto’s, van het uitzicht, van Syrië, van Dara’a. Zodat jullie het ook kunnen zien en weten waar hun thuis ligt.

Liefs, Elin

 

DSC_0376

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

3 Reacties op Zo dichtbij en toch zo ver weg

  1. Majse schreef:

    ik houd van je en ben trots op je!

  2. Marion schreef:

    Hai Elin,

    Een aangrijpend stuk wat je nu schrijft. En de situatie in Syrie lijkt zo uitzichtloos. Zullen jouw kinderen nog wel kinderen zijn als ze ooit weer terugkunnen?
    Gelukkig kun jij de kinderen een stukje plezier, onbevangenheid geven. Maar wat zij meemaken is voor ons, hier in Nederland, eigenlijk niet te begrijpen.
    Zij zijn eigenlijk zo dicht bij huis, hun thuis, maar tevens onbereikbaar ver weg.
    Moeilijk hoor.
    Liefs, xxx
    Mama

  3. chris hofman schreef:

    Lieve Elin,
    Als jij het voor het zeggen zou hebben zag de wereld er anders en, in dit geval, dus beter uit. Ik voel met je mee. Zo dichtbij en toch ook zo veraf. Als wij skypen en ik zie en hoor je, bekruipt mij dat gevoel ook. Ik weet wel dat het anders is: jij bent daar vrijwillig en die kinderen daar hebben geen keuze, maar toch is ‘t – voor mij – vergelijkbaar.
    Liefs, Chris.

Reacties zijn gesloten.