Abu Rami

Save the children werkt niet alleen met vaste medewerkers vanuit Jordaniƫ, een belangrijk deel van het team bestaat uit Syrische vrijwilligers. Zij wonen nu in Zaatari, maar helpen met de werkzaamheden van Save. Zo zijn er een heleboel vrijwilligers die helpen met de outreach. Zij lopen door het kamp op zoek naar de kinderen die niet (meer) naar school gaan, praten met hen en de ouders en overtuigen hen van het belang om wel naar school te gaan. Dit wordt dan teruggekoppeld naar de medewerkers van Save.

Andere vrijwilligers helpen in the warehouse, de opslag van alle schoolspullen, van boeken tot pennen, potloden en schooltassen. Alles is op voorraad en wordt eens in de zoveel tijd uitgedeeld aan de kinderen.

Abu Rami is een van deze Syrische vrijwilligers en is een van de handigste mensen die ik ken. Hij helpt ons met het maken van de decorstukken. En daarbij is niets onmogelijk. Alles wat wij bedenken en wensen wordt door hem en zijn collega vrijwilligers in elkaar gezet. Willen we een deur die open en dicht kan? Geen probleem. Willen we een aantal winkeltjes met toonbanken? Dan maken we dat. Abu Rami heeft overal een oplossing voor. Tijdens de optredens is hij de belangrijkste steun en toeverlaat voor mij. Hij weet hoe het decor moet staan en hij zorgt dat alles op de goede plek staat. En als de oh zo mooie deur vlak voor de voorstelling in elkaar stort, terwijl we al te laat zijn, repareert hij hem stressbestendig, terwijl ik mijn handen in het gezicht sla en verschrikt bedenk dat dit niet meer goed komt. Maar natuurlijk komt het goed en na tien minuten werkt de deur weer als nooit tevoren. En ook de 20 volgende shows wordt de deur elke keer weer door hem gemaakt en overleefd zo alle voorstellingen.

De decors voor de toneelstukken worden gemaakt in een van de lokalen van de school, die ook als opslagruimte is ingericht, omdat de oorspronkelijke ruimte te klein is voor alle spullen voor drie scholen. Deze tweede ruimte is dan ook grotendeels mijn werkhok aan het worden. Maar als ik er ben, is Abu Rami er ook. Alleen mag ik er niet naartoe, dat zou gevaarlijk kunnen zijn, aangezien de ruimte midden in de school zit, in het gedeelte van de middelbare school en de jongens ‘s middags les hebben. Mijn collega’s van Save vinden het niet zo verstandig om mij daar alleen te laten werken, dus Abu Rami is er ook, soms met meerdere vrijwilligers. Niet dat er ooit iets vervelends is voorgevallen, maar meer voor de zekerheid.

De momenten worden steeds waardevoller. Mijn Arabisch groeit gestaag, maar door de vrijwilligers wordt er alles aan gedaan om mijn woordenschat zo snel mogelijk uit te breiden. Dus alle kleuren van alle verfsoorten worden mij geleerd, alles wat ik in mijn handen heb en alles wat ik teken wordt vertaald en zo langzaamaan kan ik heel iets meer duidelijk maken dan alleen ‘marhaba’. Daarbij heeft Abu Rami de gelegenheid aangegrepen om zijn Engels te willen verbeteren, dus de teken- en schildersessies worden nu meer taalsessies. Soms wordt een Engels werkboek erbij gepakt, de vrijwilligers die soms wel wat Engels spreken vertalen her en der wat we bedoelen en al stuntelend komen we ergens. Gelukkig begrijpen we elkaar dat snel praten vooral geen zin heeft, en over en weer klinkt het ‘langzaam, langzaam’ wanneer er even iets te snel wordt gezegd.

Met mijn stuntel Arabisch en met hulp van collega’s die me het Arabisch voorzeggen als ik het niet meer weet, vraag ik Abu Rami hoe lang hij al in Zaatari is. Hij moet lachen om mijn poging en vertelt dat hij hier bijna anderhalf jaar geleden is komen ‘wonen’. Hij vertelt me dat hij hier nu met zijn acht kinderen woont. Hij heeft gelukkig een aantal caravans voor zijn gezin en hoeft niet in tenten te wonen. In SyriĆ« was hij een chauffeur voor een elektronicabedrijf. Ik besef me wederom dat achter iedere persoon hier in Zaatari zo’n verhaal schuilt. Zij hebben allemaal hun leven achter moeten laten en zijn nu voor sommigen niets dan vluchteling, die moeten wachten tot er verandering komt. Gelukkig heeft Abu Rami weer iets te doen en samen met hem gelukkig vele andere vrijwilligers.

PS. De naam Abu Rami is uiteraard het enige uit dit verhaal dat niet op werkelijkheid is gebaseerd.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.