De eerste ochtend

Lieve allemaal,

Inmiddels zijn mijn collega’s en ik aangekomen op Lesbos. Gisteravond naar ons appartement gebracht en vanochtend zouden we opgehaald worden om naar een van de kampen te gaan. Rond een uurtje of half negen zitten we aan het ontbijt. De buitendeur staat open en ons huis kijkt uit over de zee, aan de overkant ligt Turkije.

In de verte zien we een stipje, het lijkt een bootje. We vragen ons af af het een ‘echt’ bootje is, zoals van de tv. We denken van niet, het is te ver weg. Maar een camera met beetje lens kan het dichterbij halen en ja hoor, met enige shock zien we dat het inderdaad zo’n bootje is. De oranje reddingsvesten bevestigen wat we al een beetje vermoedden. Het bootje komt steeds dichterbij, de mensen worden steeds duidelijker zichtbaar. Het is een vreemde gewaarwording, alle beelden en foto’s op tv spelen ineens voor je neus af. We weten niet goed wat we moeten doen, nieuwsgierigheid speelt op, maar vooral de behoefte om te weten wat er gebeurt, of er hulp nodig is. Dus we gaan er toch op af en polshoogte nemen, het bootje komt immers een meter of 50 van ons huis vandaan aan land.

We horen de uitgelatenheid en opluchting van de mensen, Arabisch gejoel klinkt, er zijn meerdere mensen en omstanders bij. We helpen mensen uitstappen, kinderen, vrouwen, mannen, een stuk of 30 zullen er wel geweest zijn. Bizar, bizar, bizar… We vragen wat rond hoe het gaat, ik houd een mevrouw vast die dat even nodig heeft, een collega checkt iemand die even geen gevoel heeft in haar benen van het lange zitten, maar alles lijkt okee en rustig.

Ondertussen komt het busje van MdM Greece ons ophalen en we moeten onze spullen pakken om naar het kamp te gaan. We laten de mensen achter, pakken onze spullen, om onze werkdag nog te moeten beginnen. Wanneer we ‘s middags terugkomen, is het strandje verlaten. Alleen de reddingsvesten, zwembanden en hier en daar een kledingstuk verraden wat er zich hier heeft afgespeeld…

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

6 Reacties op De eerste ochtend

  1. Gerard schreef:

    Om dit in het echt te zien en mee te maken lijkt me inderdaad echt bizar.
    Sterkte en veel succes!
    Gerard

  2. Lucien en Fons schreef:

    Wat komt het dan echt dichtbij. Zo heb je in de eerste uren al kunnen zien dat je zo nodig bent. We hebben er veel bewondering voor dat je wederom laat zien dat je een enorm groot hart hebt. Veel succes
    Groeten Fons en Lucien

  3. Hanneke en Roelf schreef:

    Hoi Elin,

    Zo is het echt dichtbij Elin. Heel veel succes namens ons! Geweldig dat je dit doet Elin.

  4. Jan Fransen schreef:

    Wat een koude douche! Brrrrr!
    Heel veel succes!

    Gr Jan

  5. Dorien schreef:

    Jeetje Elin,

    Dat lijkt me inderdaad heel bizar om te zien gebeuren.

    Heel veel succes daar! Ik blijf je volgen.

  6. Chris schreef:

    Dag Elin. Je denkt daarbij hier in NL aan een soort vervanmijnbedshow en dan blijkt dat bed dus vlak naast je te staan. Inderdaad, bizar lijkt me dat.
    Ben trots op je.
    Liefs, Chris.

Reacties zijn gesloten.