Drie dwaze dagen

Op Facebook stond gisteren het berichtje van de Bijenkorf dat je je slag moet slaan, de Drie Dwaze Dagen zijn bijna voorbij. Hier zijn inmiddels ook drie dwaze dagen aangebroken en ik hoop van harte dat het bij drie blijft. Nog steeds regent het, het is de afgelopen dagen ook nauwelijks droog geweest. Ik vervloek mijn telefoon, want diens weersvoorspelling beloofde me dat het vandaag beter zou worden, maar helaas… Af en toe is het een miezerregen of is het een kwartiertje eventjes droog, maar voordat de hoop gloort ‘nu wordt het beter, dit was het’ breekt de hel weer los. De hoop dat mensen de oversteek niet meer zullen maken vergloort, want ook dat blijft gewoon doorgaan. Iedereen in Turkije weet dat het weer slecht is en de zee onveilig. Maar dit is het begin van wat nog komen gaat en dat wordt waarschijnlijk alleen maar erger. Nu is het alleen nog nat, door en door nat. Straks komt de kou erbij en ik wil het nu nog even niet weten hoe dat wordt. Daarbij weten alle mensen ook dat Europa grenzen steeds meer gaat sluiten en de rest van de tocht per dag moeilijker wordt. Maar mensen willen dus nu weg, NU meteen en Griekenland heeft weer een record met hoogste aantal vluchtelingen per maand.

Boos maakt het me, want in het kamp waar we werken is nauwelijks beschutting te vinden. W begrijpen het niet, onze Griekse collega’s begrijpen het ook niet, Griekenland zit zelf diep in de schulden en heeft al een fikse schuld omdat ze eerder voedsel uitdeelde aan de vluchtelingen wordt verteld. Dat gebeurt dus al niet meer, een aantal hulporganisaties heeft dit gelukkig overgenomen. Maar goed, tenten zijn er amper, mensen moeten buiten blijven en blijven wachten in hun rij voor registratie. Waarom, waarom gebeurt dit op deze manier? Waarom, waarom doet niemand van hoger hand daar iets aan en laten we dit gebeuren?

Ondertussen kunnen de mensen die binnengelaten worden voor registratie bij ons komen voor kleding. We hebben een kledingdepot en delen uit wat we hebben. Dekens, droge kleren, droge sokken, droge schoenen. Verkleumde kindjes staan voor me, soms rillend en bibberend van de kou, want alles is nat doorweekt. We trekken hen droge kleren aan, maar we weten dat het weinig uit zal halen. Het is symptoombestrijding; over een uur zullen ze weer nat zijn en de kou zit zo in hun lichamen, die krijg je niet één twee drie weg. Handen en voeten zien eruit alsof ze tien uur in een bad hebben gelegen, wit van kleur en met diepe, diepe groeven alsof het hersenen zijn. Van de dokters horen we dat mensen zich hier zorgen over maken, ze kennen het niet en geruststelling dat het allemaal wel weer wegtrekt wanneer de regen stopt en het lichaam opwarmt is nodig.

De mensen dringen zich samen voor ons kantoortje en willen allemaal het liefst meteen naar binnen. Een voor een mogen ze naar binnen, alleen de kinderen kunnen we daadwerkelijk omkleden, moeders krijgen kleding en schoenen mee en moeten zich in het toilet omkleden. Anders duurt het te lang. De natte kleding wordt soms meegenomen, soms blijft het achter, het is alleen maar extra ballast waar je nu toch niets mee kan, droog wordt het voorlopig niet. Na een paar uur kinderen aankleden hoen we dat we moeten stoppen, buiten wordt het te veel gedrang en de veiligheid is in gevaar. Mensen doen van alles om binnen gelaten te worden. Mensen klimmen over het dak om naar binnen te komen en kinderen worden soms over de hekken getild, zodat ze van ouders gescheiden zijn en de ouders daarna naar binnen worden gelaten. Wanhoopsdaden die door de politie net zo hard weer afgestraft worden door de mensen weer naar buiten te sturen, anders klimt straks iedereen over daken…

De situatie was bizar, is bizar en zal voorlopig nog wel bizar blijven en misschien helaas nog wel veel bizarderder worden (wat vast geen woord is, maar wat de lading het meest dekt… ). Heeft de Bijenkorf geen kampeerafdeling met tenten? Of anders regenponcho’s? Misschien gingen die wel heel goedkoop weg en had ik toch het foldertje online even moeten doorspitten…

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

5 Reacties op Drie dwaze dagen

  1. Anke schreef:

    Hey kanjer,
    De beelden op tv komen vaak al heftig binnen; door jouw verhalen (en beelden) wordt dat nog heel erg versterkt. Wat een triestigheid, ik word er verdrietig van. Hoe moet het voor jou/jullie – alle hulpverleners – dan toch zijn. Een onbeschrijfelijke machteloosheid. Ik stuur je bij deze kracht en sterkte!
    Liefs, Anke

  2. Dorien schreef:

    Hey meid,

    Ik blijf bewondering hebben voor jouw betrokkenheid en inzet om andere mensen te helpen! Hier in Enschede lijkt het zo ver weg, maar jij zit er middenin. Door de verhalen die jij deelt ook weer te delen, probeer ik hier in de omgeving wat meer ogen te openen, want helaas merk ik bij veel mensen enorm veel weerstand tegen de vluchtelingen en is er veel onbegrip.

    Heel veel succes daar!
    Liefs,
    Dorien

  3. Gerard schreef:

    Hoi Elin,
    dat is om wanhopig van te worden. Je moet wel erg afgestompt zijn om daar niet door aangegrepen te worden. Inderdaad, de hoge pieten zouden bij jullie eens een kijkje moeten nemen. Probeer het hoofd boven water te houden. Ik wens je heel veel kracht daarbij.
    Groetjes,
    Gerard

  4. Chris schreef:

    Aangrijpend. Beklemmend. Het vliegt je naar de strot, zogezegd. Ik hoop daarom dus echt dat jij je hoofd daar koel en boven water kunt houden. Mocht je het gevoel van totale onmacht krijgen, dan begrijp ik dat goed. Klinkt m.i. als zijnde logisch. Maar bedenk dan: Wie één mens redt, redt de hele wereld.
    Haal daar je troost uit.
    Liefs, Chris.

  5. Marion schreef:

    Hai lieverd,
    Wat een chaos. Onvoorstelbaar. Alle hoge pieten uit Europa zouden eens een week bij jou moeten zijn. En daadwerkelijk meehelpen. Kan me je boosheid en waarschijnlijk ook machteloosheid voorstellen, er komt geen einde aan.
    Sterkte.
    Liefs,
    Mama

Reacties zijn gesloten.