Moria

Moria, als ik de naam hoor, denk ik eigenlijk meteen aan Lord of the Rings, het land van de dwergen, diep in de bergen, ver van al het zonlicht en met wezens waarvan niemand het bestaan weet. Een duistere plek, waar je liever niet wil zijn… Ergens een schril contrast met het over het algemeen zonnige Griekenland, het vakantie-eiland Lesbos, de toeristen, olijvenbomen, het heuvelachtige landschap, de helderblauwe zee en de vissersboten.

Aan de andere kant is het op sommige momenten een passende naam voor het opvangkamp voor de vluchtelingen, want dat is het hier op Lesbos. In Moria worden de Afghaanse, Pakistaanse en Iraakse vluchtelingen opgevangen. De Syrische vluchtelingen worden over het algemeen in een ander kamp opgevangen. De eerste dag dat we naar het kamp gaan, is het een drukte van belang met de nodige chaos. Er komt bezoek van de Griekse premier en bepaalde voorzorgsmaatregelen zijn nodig. Als we aankomen, blijkt dat het medische gedeelte zich in een afgesloten deel van het kamp bevindt, achter een groot hek, bewaakt door de politie. Een grote groep vluchtelingen staat voor het hek, wachtend op toegang tot de registratie. We banen ons een weg door de menigte en er wordt langzaamaan een pad voor ons gecreëerd omdat we doktoren zijn en daarmee toegang nodig hebben. Eenmaal binnen worden twee van onze medische collega’s daar aan het werk gezet, wanneer er na de registratie medische zorg nodig blijkt, worden ze doorverwezen naar hen.

Met z’n drieën vervolgen we onze weg in het kamp. Het kamp is qua oppervlakte niet zo groot, maar qua opbouw is het schrijnend genoeg. Overal staan koepeltentjes, kris kras overal, structuur is weinig te vinden. Mensen lopen rond, liggen in de tentjes of daarbuiten op dekens, naast hun tenten. Ze slapen, zitten, liggen, wachtend op dat wat komen gaat. Kinderen lopen, rennen, spelen er omheen. Tussen de tenten hangt wat was te drogen. Afval ligt veelal op de grond. De situatie is bizar en ook al is het kamp vele malen kleiner dat het kamp in Jordanië, de ongestructureerdheid en tijdelijkheid ervan maakt wel indruk. In het kamp zelf staan een aantal containers van hulporganisaties, ook MdM Greece heeft er één, waar mensen uit het kamp zelf aan kunnen kloppen voor medische hulp. Eén van onze collega’s blijft hier om te helpen en mensen te consulteren.

Met mijn andere collega lopen we verder. We gaan een ander afgesloten deel van het kamp binnen, hier verblijven de minderjarige kinderen. Ze worden hier opgevangen en blijven zes à zeven dagen voordat ze verder reizen naar Athene. Ze verblijven in kleine barakken op een afgesloten terreintje omheind met prikkeldraad. De jongeren zelf zien het als een gevangenis, maar hen wordt uitgelegd dat het voor hun eigen veiligheid is, waarna zij het begrijpen en het okee is. De komende tijd wordt dit een van mijn werkplekken. De jongeren worden ondersteund door een eigen medisch team en een psycholoog en social worker. Zij zorgen voor een intake waarbij ook gekeken wordt naar hun mentale toestand. Daarnaast verzorgt de psycholoog af en toe groepssessies om bepaalde punten aan te kaarten en verder te bespreken. Haar ga ik de komende tijd proberen te ondersteunen samen met de social worker vanuit Nederland. Op dit moment is het nog een beetje zoeken hoe we alles het beste op kunnen zetten, ook omdat we een tekort aan vertalers hebben, maar dat gaat de komende tijd vast duidelijker worden. Een volgende keer volgt meer!

Liefs, Elin

PS. Ik heb op dit moment nog geen foto’s van het kamp gemaakt, aangezien dat altijd een beetje gevoelig ligt.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Moria

  1. Maayke schreef:

    Lieve Elin,
    Heel veel succes met alles wat je komende tijd ongetwijfeld voor die lieve kinderen kunt gaan betekenen. Zet ‘m op!
    liefs Maayke

  2. Anke schreef:

    Lieve Elin, weer een indrukwekkend verhaal. Ik twijfel er niet aan of je weet de komende tijd weer een goede invulling te geven aan je verblijf daar. Zelfs als de voorwaarden en middelen niet direct voorhanden zijn. En daarmee ga je weer veel betekenen voor de vluchtelingen/kinderen daar – wellicht meer dan je denkt. Daarom: Zet ‘m op! Liefs, Anke

  3. Marion schreef:

    Hallo Elin,
    Moeilijk om in zo’n chaos je weg te vinden, maar de kinderen zullen ongetwijfeld blij zijn met jouw hulp. Succes met alles. Doe je ding.
    Liefs,
    Mama

  4. Chris schreef:

    Hoi Elin, mooi weer iets van je ervaringen te lezen. Ook al heb je dan nog geen duidelijk beeld van je invulling van je hulp, dat zal gauw genoeg komen. Een week is ook wellicht te kort als er geen draaiboek hiervoor paraat kan liggen. Volgens mij ga je vast wel weer iets met die kinderen doen. Daar ligt toch je hart. Hoe dan ook, ik hoop dat je die kunt blijven volgen. Altijd.
    Groetjes, Chris.

Reacties zijn gesloten.