Nieuwe modder

Lieve allemaal,

Jaaaa, jullie zien het goed, een nieuwe blog. De herfst komt er aan, dus dat betekent , kou, storm en regen, dus ook vast weer modder. Perfect om met blote voeten in te staan. De modder ligt deze keer alleen niet in Nederland, maar in Griekenland. Op Lesbos om precies te zijn, voor een week of zes. Dit verhaal roept tot nu toe natuurlijk alleen nog maar vraagtekens op, maar ik zal het uitleggen. In het kort komt het hierop neer: ik ga vanaf maandag voor Dokters van de Wereld (Medicins du Monde) naar Lesbos om te helpen in de vluchtelingencrisis daar. Ja, inderdaad vanaf maandag, aankomende maandag. En inderdaad, misschien wisten jullie dat nog niet. Dat klopt, ik heb het nog lang niet aan iedereen vertelt. Vandaar ook deze blog. Ik weet het zelf ook nog maar sinds maandag. Een gekkenhuis? Ja dat is het op dit moment wel een beetje.

Een paar weken terug zag ik  een oproep van Dokters van de Wereld op Facebook verschijnen, ze zochten vrijwilligers voor een missie naar Lesbos en Chios. Twijfel was er niet zo lang: ‘nee heb je, ja kun je krijgen’, ‘niet geschoten is altijd mis’; alle clichés kwamen even voorbij en even later was mijn aanmelding verstuurd. Een week later volgde een sollicitatiegesprek, waarna het duimendraaien begon. Afgelopen maandag kwam het verlossende woord: ‘we nemen je graag mee naar Lesbos’. Whiieeeehooeeee! Stuiter, stuiter, stuiter!

Gisteren volgde een voorbereiding in Amsterdam, ontmoeting met mijn toekomstige collega’s en een spoedcursus ‘hoe word je een Dokter van de Wereld’. En natuurlijk veel info over de situatie ter plaatse. Op Lesbos komen veel, heel veel vluchtelingen aan, vanuit Syrië, maar ook Afghanistan en Pakistan. Ze moeten daar wachten op de doorstroming naar Athene waar ze geregistreerd worden en verder Europa intrekken. In de tussentijd worden ze opgevangen in een kamp. De Griekse vestiging van Dokters van de Wereld (MdM) werkt op verschillende plekken op het eiland, maar is oververmoeid, gezien de hoge druk op het eiland. 30.000 vluchtelingen op een bevolking van 80.000 is ook niet niks… Pin me niet helemaal vast op de cijfers, ik had alles heel mooi meegeschreven, maar mijn notitieboekje ligt nog in Amsterdam… Maar goed dit is dus de ultieme test hoe goed mijn geheugen is 😉 Zeker weet ik wel dat verhouding inwoner-vluchteling ver te zoeken is. Na aankomst moeten de vluchtelingen zich registreren bij het aankomstcentrum. Daar zit één team van MdM Griekenland. Om dat centrum is inmiddels een kamp ontstaan. Iets noordelijker ligt nog een kampje, evenals in de haven, waar ook teams van MdM Griekenland zitten. Zij werken zo’n beetje nonstop en zijn dus toe aan hulp. MdM Nederland stuurt daarom versterking. Met vijf man/vrouw komen we hen helpen: 2 artsen, een verpleegkundige, een psycholoog en een maatschappelijk werker. Eenzelfde team gaat vanuit Nederland naar Chios om het lokale team daar ook te ondersteunen.

Ik mag als psycholoog mee op missie. Superspannend, want we weten nog niet precies waar we het best op in kunnen zetten. Het wordt observeren, plannen en lijnen uitzetten, een luisterend oor bieden, signaleren en anticiperen op dat wat nodig is. De Syrische vluchtelingen zijn er maar kort, slechts een aantal dagen, dus echt iets opbouwen is dan moeilijk. De Afghaanse en Pakistaanse vluchtelingen zitten er langer. Maar goed, het wordt in de loop van de tijd wel duidelijk wat ik kan doen, ik ga het wel zien maandag! Mocht je me weer willen volgen, dan kan dat. Je kan je inschrijven in de mailinglijst, dan krijg je automatisch een berichtje wanneer ik iets plaats. Heb je deze link al in je mail gekregen, dan hoef je niets te doen en stond je nog in de lijst (tenzij je me niet wilt volgen, dan mag je je ook weer uitschrijven hoor!)

Ik zal proberen met enige regelmaat jullie op de hoogte te houden. Of het lukt ieder van jullie gedag te zeggen, weet ik niet zeker, gezien de korte tijd. Maar anders zie ik jullie over een aantal weken weer!!

Liefs, Elin

PS. Voor het geval je meer wilt lezen over deze missie: http://www.doktersvandewereld.org/humanitaire-vluchtelingencrisis-onmiddellijke-actie-noodzaak/

Beide teams klaar voor vertrek!

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 13 Reacties

Joef is troeg

Lieve allemaal,

Nog zo veel dingen te vertellen, waarschijnlijk nog zo veel om te schrijven… Een maand ben ik al weer in Nederland, inmiddels drie weken weer aan het werk op het azc. De terugkomst daar was meer dan warm, zoveel knuffels, tekeningen en blije gezichtjes, ‘joef is troeg’. Het is dubbel; natuurlijk is het goed om hier te zijn, iedereen weer te zien, mijn eigen taal te kunnen spreken, het groene landschap te kunnen zien, de borden op straat weer te kunnen lezen en op je fiets te zitten, keihard trappend om mijn bestemming te bereiken hopend en biddend dat de regenbui uit zal blijven tot ik er ben.

Aan de andere kant is er een gemis, het Jordaanse gevoel is niet mee te nemen. De pitabroodjes uit de supermarkt smaken niet zoals die in Jordanië, in de supermarkt loop ik überhaput verdwaasd rond, pas in de Turkse winkel voel ik me een beetje thuis. Op straat mis ik het getoeter, de geluiden van de moskeeën; in vergelijking met Amman is het hier maar stil op straat. De Jordaanse cd staat zo ongeveer non-stop aan in mijn auto, maar ik mis mijn collega’s en vrienden die normaal met de muziek meezingen en/of dansen. Gelukkig is er dan het azc, daar kan ik af en toe nog even Arabisch praten en klinkt het weer vertrouwd ‘sabaah el kheir’ in plaats van ‘goedemorgen’. Of er klinkt ineens ‘dabke’, de Arabische muziek die ook in Jordanië veel gedraaid wordt.

Ondertussen gaat het geweld door in het Midden Oosten. In Syrië, Irak en Gaza, alles is op dit moment onrustig. En dichterbij in Oekraïne. Het blijft doorgaan, slachtoffers, vooral onschuldige slachtoffers, blijven vallen en ik vraag me af wanneer het ooit op gaat houden, hoe het ooit tot een goed einde zal komen en wat ik kan doen. De antwoorden heb ik niet, sommigen zal ik waarschijnlijk ook niet krijgen en anderen komen misschien ooit. Immers, komt tijd, komt raad.

Voor nu, dankjulliewel voor het meelezen en vooral meeleven en jullie ontzettend lieve reacties!

Veel liefs, Elin

Geplaatst in Geen categorie | 4 Reacties

Zakken vol met kusjes

Lieve allemaal,

Afscheid nemen hoort erbij, het was een ding dat zeker was voordat ik vertrok, maar gedurende de tijd dat ik daar was, werd het door mij zo lang mogelijk uitgesteld. Niet aan denken, niet over hebben en vooral doorgaan en genieten. Maar goed, ergens komt dan toch het moment dat er iets voor het laatst is. Zo ook in Zaatari, alle shows hebben uiteraard een laatste, final show. Doordat het Ramadan is, hebben de kinderen aangegeven dat ze niet te veel shows willen doen, de meesten van hen vasten mee en hebben dus weinig energie. Afgesproken werd dat we er dan ook maar een paar zouden doen en dat we de kinderen niet zouden uitputten en dus terug naar huis zouden brengen om energie te besparen. Dus twee weken voor mijn vertrek was daar de eerste laatste show en de week erna de andere twee laatste shows.

Na de shows hebben we de kinderen verteld dat het mijn laatste show is, omdat ik terugga. De jongens reageerden wat koeler, het is niet stoer om te knuffelen, maar het was duidelijk, liever wilden ze nog meer shows doen. Meiden zijn een en al knuffelig en honderden knuffels en kussen heb ik gekregen. Kushandjes vol werden symbolisch in mijn zakken gestopt om mee te nemen naar Nederland. Na het laatste afscheid in de auto wordt mijn lievelingsliedje hard gedraaid om me af te leiden, maar terug op kantoor voelt het vreemd en leeg. Tot mijn teamleidster me vertelt dat vandaag nog niet mijn laatste Zaatari dag zou zijn. De kinderen vroegen immers met enige regelmaat of ik op bezoek wilde komen bij hen thuis, maar meestal was daar geen tijd voor. Maar goed, nu zijn de scholen dicht, is het Ramadan, zijn er geen shows meer en is er dus vooral heel veel tijd!

Mijn laatste week stond dus ook alleen maar in het teken van tent- en caravanbezoeken. Vreemd, maar ook heel fijn tegelijk. Vreemd omdat de situatie te bizar is voor woorden, fijn, omdat ik nu eindelijk kon plaatsen hoe deze kinderen leven, hoe het er echt uitziet. De tenten zijn bizar, twee tenten zijn voor een gezin aan elkaar gekoppeld, maar in het gedeelte waar we zitten, liggen alleen een aantal matrassen en kussens die als bank dienen. Daarnaast staat er een tv en een ventilator, maar de stroom is op dit moment uitgevallen. Het meisje zit naast mij op de matras, moeder aan de andere kant. Vader zit tegenover mij samen met mijn collega die mee is om te vertalen. Ze praten en ik probeer de situatie tot me door te laten dringen, af en toe kan ik wat meepraten. We hebben het even over de voorstellingen en we laten de tv-opnames zien die zijn gemaakt. Vader van het meisje was af en toe ertegen dat zijn dochter meespeelde en had wat overtuiging nodig voor zijn dochter daadwerkelijk mee mocht doen, dus misschien kon het filmpje helpen om voor hem duidelijk er maken waar zijn dochter aan bijgedragen had. Vader bekijkt het en bedankt ons voor het laten zien. Wat het daadwerkelijk met hem doet, kan ik moeilijk van zijn gezicht aflezen, hopelijk is het goed. We gaan verder, op naar de volgende kinderen. De kinderen zijn verbaasd als ik voor de deur sta, maar overal worden we hartelijk ontvangen. Gelukkig woont er naast het eerste meisje nog maar één ander meisje in een tent, de rest van de kinderen die we bezoeken woont in caravans. Vaak hebben ze een stuk of drie caravans die provesorisch in een kringetje zijn neergezet met de ingangen naar elkaar toe en een overkapping waardoor het een beetje op een huisje begint te lijken, een binnenplaatsje met drie kamers als het ware. De gastvrijheid en de openheid waarmee we binnen worden gehaald is groot. Ik vergelijk het met de Nederlandse situatie en besef me wederom dat ik hiervan kan leren. Het is goed, het afscheid van de kinderen is goed, ze weten dat ik terugmoet en begrijpen het. Andersom is het raar, ik kan naar mijn land waar het veilig is, waar mijn huis is, waar mijn spullen staan en zullen blijven staan, maar zij blijven daar, in het kamp, wachtend op een dag dat het beter is, of wachtend op een oplossing die beter is dan dit.

Het verschil is groot en voelt oneerlijk… Voor nu hebben we gedaan wat we konden, ook al kunnen we het probleem niet oplossen, daar is meer voor nodig dan een toneelstuk. Maar misschien kunnen we er voor zorgen dat we zoveel mogelijk kinderen naar school kunnen laten gaan, op kunnen leiden. Ruim 2000 kinderen hebben we kunnen bereiken met de shows, een flink aantal. De meeste van deze kinderen gingen al naar school, maar niet allemaal. Hopelijk veranderen een aantal van gedachten, pakken ze de draad weer op, behalen een diploma en kunnen ze ooit, ooit op een dag terugkeren naar HUN Syrië, hun thuis en bouwen ze het op met alle kennis die ze hier hebben opgedaan.

Enshallah, zoals ze het in Jordanië zouden zeggen, dat die dag maar gauw mag komen.

Liefs

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Zakken vol met kusjes

Abu Rami

Save the children werkt niet alleen met vaste medewerkers vanuit Jordanië, een belangrijk deel van het team bestaat uit Syrische vrijwilligers. Zij wonen nu in Zaatari, maar helpen met de werkzaamheden van Save. Zo zijn er een heleboel vrijwilligers die helpen met de outreach. Zij lopen door het kamp op zoek naar de kinderen die niet (meer) naar school gaan, praten met hen en de ouders en overtuigen hen van het belang om wel naar school te gaan. Dit wordt dan teruggekoppeld naar de medewerkers van Save.

Andere vrijwilligers helpen in the warehouse, de opslag van alle schoolspullen, van boeken tot pennen, potloden en schooltassen. Alles is op voorraad en wordt eens in de zoveel tijd uitgedeeld aan de kinderen.

Abu Rami is een van deze Syrische vrijwilligers en is een van de handigste mensen die ik ken. Hij helpt ons met het maken van de decorstukken. En daarbij is niets onmogelijk. Alles wat wij bedenken en wensen wordt door hem en zijn collega vrijwilligers in elkaar gezet. Willen we een deur die open en dicht kan? Geen probleem. Willen we een aantal winkeltjes met toonbanken? Dan maken we dat. Abu Rami heeft overal een oplossing voor. Tijdens de optredens is hij de belangrijkste steun en toeverlaat voor mij. Hij weet hoe het decor moet staan en hij zorgt dat alles op de goede plek staat. En als de oh zo mooie deur vlak voor de voorstelling in elkaar stort, terwijl we al te laat zijn, repareert hij hem stressbestendig, terwijl ik mijn handen in het gezicht sla en verschrikt bedenk dat dit niet meer goed komt. Maar natuurlijk komt het goed en na tien minuten werkt de deur weer als nooit tevoren. En ook de 20 volgende shows wordt de deur elke keer weer door hem gemaakt en overleefd zo alle voorstellingen.

De decors voor de toneelstukken worden gemaakt in een van de lokalen van de school, die ook als opslagruimte is ingericht, omdat de oorspronkelijke ruimte te klein is voor alle spullen voor drie scholen. Deze tweede ruimte is dan ook grotendeels mijn werkhok aan het worden. Maar als ik er ben, is Abu Rami er ook. Alleen mag ik er niet naartoe, dat zou gevaarlijk kunnen zijn, aangezien de ruimte midden in de school zit, in het gedeelte van de middelbare school en de jongens ‘s middags les hebben. Mijn collega’s van Save vinden het niet zo verstandig om mij daar alleen te laten werken, dus Abu Rami is er ook, soms met meerdere vrijwilligers. Niet dat er ooit iets vervelends is voorgevallen, maar meer voor de zekerheid.

De momenten worden steeds waardevoller. Mijn Arabisch groeit gestaag, maar door de vrijwilligers wordt er alles aan gedaan om mijn woordenschat zo snel mogelijk uit te breiden. Dus alle kleuren van alle verfsoorten worden mij geleerd, alles wat ik in mijn handen heb en alles wat ik teken wordt vertaald en zo langzaamaan kan ik heel iets meer duidelijk maken dan alleen ‘marhaba’. Daarbij heeft Abu Rami de gelegenheid aangegrepen om zijn Engels te willen verbeteren, dus de teken- en schildersessies worden nu meer taalsessies. Soms wordt een Engels werkboek erbij gepakt, de vrijwilligers die soms wel wat Engels spreken vertalen her en der wat we bedoelen en al stuntelend komen we ergens. Gelukkig begrijpen we elkaar dat snel praten vooral geen zin heeft, en over en weer klinkt het ‘langzaam, langzaam’ wanneer er even iets te snel wordt gezegd.

Met mijn stuntel Arabisch en met hulp van collega’s die me het Arabisch voorzeggen als ik het niet meer weet, vraag ik Abu Rami hoe lang hij al in Zaatari is. Hij moet lachen om mijn poging en vertelt dat hij hier bijna anderhalf jaar geleden is komen ‘wonen’. Hij vertelt me dat hij hier nu met zijn acht kinderen woont. Hij heeft gelukkig een aantal caravans voor zijn gezin en hoeft niet in tenten te wonen. In Syrië was hij een chauffeur voor een elektronicabedrijf. Ik besef me wederom dat achter iedere persoon hier in Zaatari zo’n verhaal schuilt. Zij hebben allemaal hun leven achter moeten laten en zijn nu voor sommigen niets dan vluchteling, die moeten wachten tot er verandering komt. Gelukkig heeft Abu Rami weer iets te doen en samen met hem gelukkig vele andere vrijwilligers.

PS. De naam Abu Rami is uiteraard het enige uit dit verhaal dat niet op werkelijkheid is gebaseerd.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Abu Rami